Se hoxe me ves recomendando libros en redes sociais ou falando durante minutos sobre a última novela que lin, probablemente pensarás que sempre fun un deses nenos que medraron cun libro na man.
A realidade é bastante diferente.
Durante moitos anos non me gustaba ler. Ou, polo menos, non atopaba ningún libro que conseguise engancharme de verdade. A miña relación coa lectura estaba limitada ás obras obrigatorias do colexio e do instituto, esas que había que ler para facer un exame e que, en moitas ocasións, acababan asociando os libros coa obriga máis que co pracer.
De feito, unha das miñas primeiras lembranzas relacionadas cos libros nin sequera ten que ver coa lectura.
📚 Os primeiros libros que collía… eran para debuxar neles
Na miña casa había poucos libros, e moitos deles pertencían ao meu irmán maior. Eu collíaos con frecuencia, pero non precisamente para lelos.
O que máis me gustaba era aproveitar as páxinas en branco do principio ou do final para facer debuxos, escribir o meu nome unha e outra vez ou inventar sinaturas como se algún día fose unha persoa famosa.
Si, confeso: fixen auténticas pinturas rupestres en máis dun libro. Curiosamente, eses exemplares aínda continúan na casa e convertéronse nunha pequena cápsula do tempo que me lembra que, daquela, os libros significaban algo moi diferente para min.
🎒 O instituto non conseguiu converterme en lector
Ao longo da Educación Secundaria e do Bacharelato lin boa parte das lecturas obrigatorias que nos mandaban nas distintas materias.
Algunhas gustáronme. Outras, sinceramente, non.
Sempre fun unha persoa incapaz de obrigarse a rematar un libro que non estaba desfrutando. Se unha historia non conseguía captar a miña atención, custábame moitísimo avanzar.
Hai unha anécdota que resume perfectamente esa etapa. En segundo de Bacharelato mandáronnos ler Os camiños da vida, de Ramón Otero Pedrayo. Intenteino. De verdade que o intentei. Pero non fun quen de rematar o libro.
Chegou o día do exame e tomei unha decisión que, vista con perspectiva, creo que foi bastante honesta: entregueino en branco. Expliqueille á profesora que non conseguira ler a obra e que non me parecía xusto responder preguntas sobre un libro que realmente non coñecía. Non foi a mellor nota da miña vida, pero si unha das decisións das que máis me acordo. Porque entendín algo importante: ler por obriga e ler por gusto son dúas experiencias completamente diferentes.
📱 Wattpad cambiou a miña forma de entender a lectura
Todo mudou arredor de 2017. Tiña quince anos cando descubrín Wattpad, unha plataforma na que miles de persoas compartían historias de maneira gratuíta.
Por primeira vez estaba lendo porque eu quería. Sen exames. Sen datas límite. Sen obrigas. Simplemente porque me apetecía saber como remataba unha historia.
Pouco despois tamén me animei a escribir. Sempre me gustou inventar historias, así que Wattpad permitiume descubrir a outra cara da literatura: a creación.
Creo que foi nese momento cando comecei a entender que os libros non eran só unha cuestión escolar, senón un espazo no que podía emocionarme, rir, descubrir persoas e incluso crear os meus propios relatos.
📖 Da lectura ao interese polo mundo editorial
Co paso dos anos, a lectura deixou de ser un pasatempo ocasional para converterse nunha parte importante do meu día a día. Xa non me interesaban só as historias. Comecei tamén a descubrir editoriais, autoras e todo o ecosistema que existe detrás de cada libro. Especialmente chamou a miña atención a literatura publicada por editoriais españolas e galegas, descubrindo voces que ata ese momento descoñecía por completo.
A lectura converteuse, pouco a pouco, nunha maneira de comprender mellor a cultura que me rodea.
📊 A evolución do meu hábito lector
Desde hai varios anos rexistro todas as miñas lecturas en Goodreads. Grazas a iso podo comprobar como foi evolucionando o meu ritmo lector co paso do tempo.
💙 Así nace Raulillo de Bolsillo
Se este proxecto existe é porque hai tres cousas que sempre estiveron presentes na miña vida, aínda que en momentos diferentes: a lectura, a escritura e a lingua galega.
A escritura acompañoume desde pequeno. A lectura chegou algo máis tarde. E o galego sempre foi a lingua na que vivo, penso e me relaciono co mundo.
Raulillo de Bolsillo nace precisamente da unión desas tres paixóns.
Non pretende ser un espazo no que recomendar libros desde unha posición de experto, senón compartir lecturas desde a experiencia dun lector que, durante moito tempo, pensou que os libros non eran para el.
Porque, se eu conseguín descubrir o pracer de ler con quince anos, estou convencido de que calquera pode atopar ese libro que lle cambie a maneira de entender a lectura.
E ti? Como comezou a túa historia coa lectura?
Queda comigo en Raulillo de Bolsillo para enterarte de recomendacións literarias, opinións, vlogs lectores e contidos sobre libros. Benvidx!